Ik groeide op in een normaal gezin met werkende vader en moeder thuis met 5 kinderen. Ik was een vrolijke jongen die zichzelf goed bezig kon houden. Als vierde in de rij was er ook veel vrijheid om mijn eigen gang te gaan.
Dat werd een stuk minder toen ik naar de kleuterschool ging. Op de basisschool werden er dingen van mij verwacht die ik niet goed kon, ook al deed ik mijn best. Je best doen en voor lui en dom uitgemaakt worden maakte mijn schooltijd er een van terug trekken en wachten tot het voorbij ging.(in groep 6 werd duidelijk dat ik dylextisch was)
En dat duurde wel lang omdat ik via LTS naar MTS ging.
Voor mij was het duidelijk dat er iets niet klopte, ik wist alleen niet zo goed wat. Ben daarna altijd op zoek geweest naar hoe mensen functioneren en met elkaar om gaan.
Na militaire dienst ben ik als techneut gaan werken.
Ik vond mijn lief en wij kregen 2 zoons.
Rond mijn vijftigste realiseerde ik mij dat er altijd een verlangen was om met mensen op pad te gaan in plaats van met machines. Daar had ik alleen geen ervaring in opgedaan.Ik ben toen zelf veel cursussen en workshops gaan volgen om te ervaren hoe dat in zijn werk ging. Met Geweldloze Communicatie ben ik ook zelf workshops gaan geven.
Ik ben uiteindelijk uitgekomen bij geluk. Ik ben er van overtuigd dat met gelukkige mensen er heel veel ten goede kan veranderen in ons dagelijks leven. Daarvoor wil ik me inzetten.
